image
تاریخ : 2015/10/05 نویسنده : h.gh دیدگاه : 0

روش های افزایش روایی درونی در طرح های آزمایشی :
۱٫ استفاده از گروه های همتای طبیعی :
مانند دو قلوهای یکسان یا دو نیمه کردن ماده مورد آزمایش. این روش موجب می شود بسیاری از متغیرهای مزاحم کنترل شوند.
۲٫ گزینش جفت همتراز :
افراد هر دو گروه تا جایی که امکان دارد از حیث متغیرهایی که احتمال دارد در نتیجه آزمایش موثر باشند با یکدیگر جور یا همتا شوند. باید دانست که ، بخصوص اگر همتا سازی طبیعی نباشد ، لازم است از هر زوج همتا یکی به طور تصادفی به گروه آزمایش و دیگری به گروه کنترل اختصاص یابد. لازم به ذکر است ، چه همتا سازی طبیعی باشد و چه توسط محقق صورت گیرد ، برای تحلیل داده ها باید از روشهای آماری مربوطه ( مقایسه میانگین های نمونه ای زوج شده ، تحلیل اندازه گیری های مکرر طرح های آزمایشی مختلط و … ) استفاده نمود.
۳٫ گزینش تصادفی :
در صورت عدم امکان روش ۱ یا ۲ ، انتساب تصادفی اعضا به گروههای مختلف که یکی از اصول اساسی طرح های آزمایشی است، باید به طور کامل رعایت شود. به عبارتی دیگر از هر دو آزمودنی یکی به طور تصادفی در گروه آزمایش و دیگری در گروه کنترل قرار گیرد. این کار باعث می شود اثرات آن دسته از عواملی که ممکن است روایی درونی را دچار اختلال سازند و محقق از آنها اطلاعی ندارد در داخل هر گروه یکدیگر را خنثی نمایند. باید دانست که مزیت مهم روش ۱ ( و همچنین روش ۲ اگر همتا سازی درست انجام شود ) بر روش ۳ در این است که در دو روش اول حجم نمونه بسیار کمتری مورد نیاز است.
۴٫ کنترل از طریق روش های آماری :
اگر در فرآیند همتا سازی گروه گواه و آزمایش محقق با متغیرهایی مواجه شد که امکان همتا سازی نمونه را دشوار می سازند بهتر است اطلاعات مربوط به آن متغیرها را از یکایک اعضای گروه گواه و آزمایش کسب نماید تا امکان کنترل آن متغیرها از طریق روش های اماری میسر باشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *